Είναι μην εκνευριστώ τελικά.
Όχι όχι για σοβαρά θέματα.

Γιατί σήμερα ρε γαμώτο να είναι η μέρα των ηλιθίων θα μου πει κανείς? Πραγματικά το πιστεύω ότι πρέπει να γίνει εθνική μέρα σήμερα.

Και είναι η μέρα σχεδίου στην Αθηνα. Και ξεκινάω η δικιά σου το ταξίδι του γολγοθά από το βουνό στη πόλη σα τη τρελή. Με τον καφέ στο χέρι κάθομαι στο τρένο ταλαντευόμενη ανάμεσα στην υπερκόπωση και τον ύπνο, με δυνατό μπ3 και νεύρα κρόσια. Τα νεύρα κρόσια προέκυψαν από την αδύνατη αλλαγή ενός τζην που ψώνισα αλλά το νούμερο ήταν μεγάλο και πήγα για μικρότερο και πήρα Όρχι (κοπιραιτεντ μπαι Ερεβιέραξ).

Και κάθομαι σαν ζόμπι στο τρένο και να σου μπαίνει ένας έγχρωμος. Άκουγε μουσική κρατούσε εισητήριο και ήταν στην κοσμάρα του. Έλα όμως που ένα βαγόνι τον κοιτάγε λες και είχε λέπρα. Ναι. Κάτι γιαγιάδες μάζευαν στα χέρια τους τις τσάντες τους, μια μαμά πήρε αγκαλιά το παιδί της και γενικά σαν την άμπωτη αποτραβήχτηκαν όλοι.

Δε λέω τίποτα γιατί είναι πρωί. Θέλω το χρόνο μου μέχρι να δράσει ο καφές ρε παιδί μου και συνελθω. Ζομπι καθως είμαι φτάνω Ανω Πατήσια. Τι ωραία τι καλά πρωί ήλιος λιακάδα πάω για τρόλλευ να με αφήσει Πλατεία Αμερικής. Πάω στη στάση και ΚΩΛΟΦΑΡΔΙΑ αμέσως τα 2 τρόλλευ που θέλω. Εννοείται πως διαλέγουμε το πιο αδείο. Μπουκάρω μέσα λοιπόν βρίσκω και θεση (τσεκάρω μη σκασει μυτη γιαγια που την έχει αναγκη γιατί όπως και να το κάνουμε μια ευγενεια την έχουμε που να μην την είχαμε) και στρώνομαι στη θέση.

Και σαπίζω εκει πέρα σα Βούδας. Ετοιμόρροπη καθώς είμαι φτάνει η στάση μου οπότε άντε να σηκωθούμε ρε φίλε. Σηκώνομαι ωραία και καλά και καθώς στέκομαι στο διαδρομο ακούω έναν σε μεγάλη ηλικία να λέει:

"..κωλοαραπάδες.."

ΓΟΥΑΤ ΔΕ ΦΑΚ.

Γυρίζω να δω. Και βλεπω μια τετράδα ηλικιωμένων και γενικά μεστών ανθρώπων να μιλάνε δυνατά και να σχολιάζουν εναν εγχρωμο και ενα πακιστανο μπροστά μου. Δυνατά. Να τους ακούει όλο το τρόλλευ. Μιλάμε έφαγα και γαμώ τις φρίκες. Τον ρωτάω:

-Υπάρχει λόγος που φωναζετε έτσι προσβλητικά για τους ανθρωπους μπροστά μου? (τα παιδιά μπροστά το πιάσαν το νόημα και κατέβηκαν στην άλλη στάση, και εγώ αυτό θα έκανα βασικα)

Με κοιτάνε όλοι μαζί και με αγνοούν. Επιμένω.

-Ξερετε με όλο το σεβασμό αλλά δεν είστε οι εκλεκτοί κανενός Θεού. Θα έπρεπε να είστε πιο ευγενικοί και πιο διαλλακτικοί. Κριμα που αποτελείτε το μεγαλύτερο ποσοστό της Αθήνας. Δε θα γλυτώσουμε ποτέ από τις απόψεις σας.

..είπε η Κότα και κατέβηκε συνάμενη κουνάμενη. Παίζει να μην κατάλαβαν καν τι είπα αλλά δεν άντεξα. Θα έσκαγα άμα δε τους έλεγα κάτι.

Πάω στο φροντ βρίσκω τη φίλη μου και πάμε Πειραιώς για την ΑΣΚΤ που είχε έκθεση με τα εργα αυτών που περασανε. Έφαγα 3η φρίκη. Σιχάθηκα τη ζωή μου εκει μεσα. ΕΤΣΙ ΗΤΑΝ Η ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ? ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΥΡΔΕΛΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΣΚΤ????? Μιλάμε άλλαξα εντελώς οπτική γωνία. Τεσπα δεν ειναι της παρουσης -.-

Και ξεκινάω να γυρίσω. Μετρό Κεραμεικός Δουκίσσης προαστιακος τρενο. Τσακ 4ο χτύπημα.
Παρέα γερμανων μικρών παιδιών όχι μεγαλύτερα από 15 γύρισαν απο ταξίδι (πολύ βαλίτσα) και είμαστε πατείς με πατώ σε στο τρενο. Πίσω από την παρέα οι μάγκες οι Έλληνες. Να τους βρίζουν με το χειρότερο τρόπο εκμεταλλευόμενοι την μη γνωση της ελληνικης γλωσσας.

Εκει χτύπησα κόκκινο. Εκνευρίστηκα τόσο πολύ που δε μπορούσα να βρίσω απλά κατέβηκα αμίλητη και με το που τους βλέπω μπροστά μου φωνάζω "αντε στο διάολο και εσεις μαλάκες" και έφυγα με τετοια ταχύτητα και νεύρα που πρόλαβα ακόμα και το λεωφορείο μου.

ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΠΑΠΑΡΑ ΕΛΛΗΝΑ? ΓΙΑΤΙ?
Ποιοι νομίζουμε πως είμαστε? Χέζουμε μήπως χρυσό και δε το ξέρω? Ή το νοητικό μας επίπεδο είναι ανωτερο όλων.

Ρε άντε γαμηθείτε. Μπουρδελοχωρα και μπανανια ειμαστε. Θα φάμε καμια ατομικη βομβα στο μελλον και θα αναρωτιομαστε και γιατι. Μαλακες είμασταν και μαλάκες θα μείνουμε.