Ζηλέυοντας το φίλο μου το Πράσινο Μυρμήγκι θέλησα και εγώ να κάνω απολογισμό της χρονιάς του 2009,μιας χρονιάς της οποίας φεύγει σήμερα εντός ολίγων ωρών^^

Όχι δε μπορώ να πω ότι λυπάμαι. Αυτή η χρονιά αποτέλεσε μια από τις χειρότερες όσο θυμάμαι τον εαυτό μου. Δεν είμαι υπερβολική φίλε αλλά πραγματικά χαιρομαι επιτέλους που θα αλλάξει και θα φύγει.

Οι λόγοι που μισώ το 2009 είναι πολλοί και διάφοροι.
Από το σχολείο δε μπορώ να πω ότι τρελάθηκα. Το μισώ έτσι και αλλιώς και αυτό και όλα τα άτομα-εκτός ελάχίστων εξαιρέσων-. Σε αυτή τη σχολική χρονιά θα μπορούσα να είχα φτάσει σε φόνο καθηγήτριας λόγω το ότι με κατάφερε να με πιάσει κρίση μέσα στην τάξη μόνο και μόνο γιατί της ζήτησα να μου τσεκάρει στο διάλλειμα τις ασκήσεις. Το αποτέλεσμα ήταν να αρχίσει τα καντήλια μεσα στην τάξη ξεφτιλίζοντας με και αργότερα εγώ να μην μπω για μάθημα καμιά από τις υπόλοιπες ώρες και να κάθομαι μόνη μου στις τουαλέτες... -.-
Τέλεια.
Το καλοκαίρι ήταν δυσκολο. Θερινά διάβασμα και καθόλου ελεύθερος χρόνος. Σκίσιμο λέμεεεεε :Ρ
Άλλος λόγος είναι ότι πέρασα 3 μέρες αγωνιώντας αν κάηκε το σπίτι μου ή όχι καθότι βρισκόμου 300 χλμ. μακρυά ανήμπορη να αντιδράσω. Ναι για τη μεγάλη φωτιά στο Διόνυσο λέω. Εκεί όπου γαμήθηκε όλο τ δάσος μας εξαιτίας μερικών κουλών. Άντε μη θυμηθώ τώρα και τους πάρει όλους ο διάολος. Μαλάκες.
Εκεί κάπου έχασα και το σκύλο μου.. Δυστυχώς 16 χρόνια διπλα μας δεν άντεξε άλλο και μόλις επιστρέψαμε από την Κρήτη (εγώ δεν ήμουν εκεί) κατέπεσε και αναγκαστηκαμε να τον κοιμήσουμε..Έκανε υπομονή να γυρίσει σπίτι μωρέ.. Αχ μωρέ ο μουσούδας μου,πόσο μου λείπει..Βούδα θα με πάρουν τα ζουμιά!
Αλλάζωωω

Ένας ακόμα λόγος είναι ο γνωστός άγνωστος παπαρας. Οι μισοί στάνταρ καταλάβατε τι λέω. Ναι ναι ο μαλακοπίτουρας που μας παράτησε στα κρύα του λουτρου -.- Ότι και αν πρωτοθυμηθώ είναι λίγο σαφώς. Ήλπιζα πως και αυτές τις μέρες θα είμασταν μαζί.
Ναι αρχίδια μάντολα.
Στο διάολο ο μαλάκας και αυτός και το ΕΜΠ
Άντε γειά.

Ο πιο σημαντικός λόγος κατ' εμε είναι τελικά ποιοι αποδείχθηκαν φίλοι μου και ποιοι όχι. Ποιοι έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο και ποιοι παρέμειναν σταθεροί. Δεν θα αρχίσω να αναλύω αλλά πραγματικά έφαγα μεγάλο χαστούκι αφότου πληροφορήθηκα ότι η υποτιθέμενη κοντινή μου φίλη λέει δέξια και αριστερά ότι δεν με γουστάρει και γενικό θάψιμο. Πιο πολύ στεναχοωρήθηκα για το ότι δεν έχει το θάρρος να με κοιτά στα μάτια όταν τα λέει αυτά. Τι να πω.. Ορισμένοι τελικά δεν αξίζουν ούτε καν να τους κοιτάς.

Δεν σημαίνει ότι μόνο άσχημα είχα σαφώς.
Είχα και τα αντίστοιχα καλά αλλά τα κακά καταλαβατε κάθονται περισσότερο..
Ταξίδεψα πολύ αυτό το χρόνο. Τόσο Ελλάδα όσο εξωτερικό. Είδα νέες παραστάσεις ανθρώπους και νοοτροπίες^^ Βαρκελώνη Κρήτη Αγγλία Πάργα...Ναι ταξίδεψα και χαίρομαι.
Όσο για τους φίλους κοντά μου βρέθηκαν άτομα τα οποία μου στάθηκαν και με υποστηριξαν τονιζοντας ότι τίποτα δεν τελειωσε. Όλα τώρα αρχίζουν^^

Ένα μεγάλο ευχαριστω σε Τζένη,Φώτη,Βίκυ,Σοφία και σε πολλούς άλλους που πραγματικά παιδιά είμαι και εγώ δίπλα σε εσας^^

Το 2010 θα είναι γαμάτο!

Το λένε και τα χαρτιά άλλωστε,έτσι Έρεβ?^^

Προφανώς και αναφέρομαι στην τιτανομέγιστη και απειρογαμάτη πενταήμερη εκδρομή της Γ' Λυκείου στη μεγάλη ισπανικη πόλη.

Από πού να αρχίσω και που να τελειώσω?
Όλα ήταν απίστευτα.
Η πόλη μεγάλη,καλλιτεχνική και όμορφη. Καθαρή και σοβαρή όμ
ως σε καμιά γωνίτσα έβγαινε η τρέλα του Γκαουντί,το γλυπτό του Μιρό^^
Το πρόγραμμα ήταν απλό:
4 ξημερώματα πετούσαμε-9 ξημερώματα γυρίζαμε.
Απίστευτη η διαδρομη. Τώρα μιλάει η χαπι τουρίστα γιατί σε αεροπλάνο δεν τυχαίνει να μπαίνω. Έβγαινε και ο ήλιος και ήταν όλα μούρλια.
Όταν προσγειωθήκαμε είμασταν σαν κοτόπουλα που είχαν φάει ξύλο. Σα μετανάστες που προσπαθούσαμε να δούμε αν όλα θα πάνε καλα.
Νταξ περιττά τα λόγια για το αεροδρόμιο (τι να κλάσει το Ελ.Βενιζέλος) και προχωράμε



Γενικές πικς:

Αρένα που γίνεται εμπορικό.





Πλάθα Εθπανιόλ. Έτσι τη λένε τι φταίω?


Εδώ έγιναν οι Ολυμπιακοί. Τόοοτε..

Δε ξέρω βασικά.


Κάζα Μπατλιό αν άκουσα σωστα. Γκαουντί ρε.


Άγαλμα του Μιρό ''Η κυρία και το πουλί''. Όποιος κατάλαβε...


Οι μαζοχιστές καθηγητές θεώρησαν μια στάση στο ξενοδοχείο μας μη αναγκαία και πέσαμε με τα μούτρα σε ξεναγήσεις. Με το πούλμαν μας κάναμε βόλτα την πόλη,παρατηρώντας δρόμους,μνημεία κτλ. Πρώτη στάση ήταν στο El Poble Espanyol. Είναι ένα χωριό ρε φίλε χτισμένο το 1929 στο βουνό του Montjuic. Είναι χτισμένο σύμφωνα με τα οικιστικά πρότυπα της Ισπανίας και έχει μέσα όοοοτι θες. Εστιατόρια,εκκλησία μουσείο,μαγαζάκια και πολλά τέτοια.




Ένα δείγμα του τεχνητού χωριού. Γαμάει όμως.




Στο Montjuic βρίσκεται και το Εθνικό Μουσείο Τέχνης. Σκατά ε?

Δεύτερη στάση είχαμε στο Πάρκο Guell. Φτιαγμένο και διακοσμημένο σαφώς από τον Γκαουντί θεωρήθηκε αποτυχία την εποχή του. Εγώ από την άλλη λέω ''χέσε μας ρε Νταλάρα.'' Μεσα στο πάρκο επίσης βρίσκεται και το σπίτι του μεγάλου αρχιτέκτονα.




Κάτι πανοραμικό. Ο τρούλος είναι το σπίτι του Γκαουντί.

Τελευταία στάση για την πρώτη μέρα ήταν η La Sagrada Familia, μια εκκλησία που επιμελήθηκε (ποιος άλλος?) ο Γκαουντί και συνεχίζεται μέχρι σήμερα με βάση το όραμα του. Αποτελεί το σύμβολο της πόλης καθότι αυτή η εκκλησία ξεκίνησε να πραγματοποιείται απο το 1883 και μετά από ένα χρόνο την ανέλαβε ο Γκαουντί. Όμως καμία θρησκευτική ομάδα,καμία θρησκεία και γενικά κανένας εκπρόσωπος του Θεού δεν συνεισφέρει οικονομικά στην οικοδόμηση της εκκλησίας. Αντίθετα τα εργα προχωρούν αποκλειστικά και μόνο από δωρέες του απλού κοσμάκη. Υπολογίζεται ότι άμα συνεχίσει η κατασκευή της με αυτούς τους ρυθμους που τους έχουν χαρακτηρίσει γρήγορους θα είναι πιθανόν έτοιμη το 2026 αλλιώς... Σε κάθε πλευρά της διαθέτει ένα διαφορετικό στυλ αρχιτεκτονικής σύμφωνα με τον εκάστοτε αρχιτέκτονα παντα στηριζόμενος στην αρχική ιδέα του Γκαουντί. Μόλις τελιώσει λοιπόν θα διαθέτει 26 (wtf?) τρούλους.




La Sagrada Falilia.
Τι να κλάσει ρε μπροστά στις εκκλησίες μας? :Ρ


Όλα αυτά σε μιά ημέρα. -.-

Το βράδυ πήγαμε προς το Montjuic στο μεγάλο συντριβάνι και είδαμε -κάτσε να δεις- ήχος και εικόνα λεγόταν η φαση. Τα νερά του συντριβανιού και διάφορα χρώματα σε αυτά,με την υπόκρουση κλασικής μουσικής ''χορευαν'' σε διάφορους σχηματισμούς. Και γαμώ αλλά τεσπα.




Δείγμα της εκδήλωσης.


Τη δεύτερη μέρα είμασταν πιο χαλαροί. Επισκεφθήκαμε τη μονή της Monserat πάνω στα βουνά. Νταξ δεν έκλασα από τη χαρά μου δεδομένου ότι είχε απίστευτο κρύο και πολύ θρήσκους. Φαντάσου εκεί δίπλα είχε και σχολείο αρρένων. Καλό δε λέω. Η θέα απίστευτη και παρακολουθήσαμε λειτουργία που μείναμε μαλακες. Α το τουρ είχε και το Camp Noou αλλά επειδή δεν υποστηρίζω Μπάρτσα (σόρι μάγκες) δεν έχω από αυτό.
Το βράδυ πήγαμε και είδαμε (τι άλλο?) φλαμένγκο. Απαπαπα. Παιδιά κόλαση. Τόσο οι χορεύτριες όσο και οι χορευτές. Το κάτι άλλο. Απλά.



Monserat.

Την τρίτη μέρα έπεσε ξύλο διότι τα βλαμμένα ήθελαν να πάνε σε ένα θεματικό πάρκο τύπου Αllou με είσοδο 35€! Όμως όποιος παπάρας το κανόνισε σκέφτηκε ότι κάποιοι μπορεί να μη γουστάρουν καν. (εγώ είμαι αυτή φυσικά). Έτσι κατόπιν ψηφοφορίας μια ομάδα παιδιών παρέμεινε στην πόλη με μια καθηγήτρια και πραγματικά νιώσαμε Μπάρτσα. Κάναμε βόλτα με το μετρο,επισκεφτήκαμε το Μουσείο Τέχνης και το Μουσείο του Πικάσσο ενώ δεν παραλείψαμε μια βόλτα προς την Μπαρθελονέτα,την παραθαλάσσια περιοχή. Επιτέλους. Ότι είχαμε δει τα είδαμε μέσα από το πούλμαν. Νιώσαμε. Επιτέλους.





Νιώθω Βαρκελώνη. Δείγματα φυσικά.

Την τέταρτη μέρα επισκεφτήκαμε τις Φιγκέρες όπου ήταν το μουσείο του Νταλί. (Ε αμα δεν πηγαίναμε και εκεί δεν ξερω,ίσως το χάος) και τη Χιρόνα. Μια μικρή παραδοσιακή πόλη. Ο Νταλί αυτονόητο ότι γάμησε και η βολτίτσα στην πόλη δεν χάλασε κανένα. Το βράδυ είχε έξοδο. Επιτέλους. Να δούμε κόσμο. Και τί κόσμο^^ Μιλάμε οι Ισπανοι είναι αλλου. Μπορεί να μην είναι θεοι και μοντέλα αλλά στο κλαμπ μας κυνηγούσαν να χορέψουμε. Όχι σαν τους Έλληνες που κάνουν επιτόπου χορό μη χέσω. Μιλάμε κάγκελο έμεινα. Αχ αχ αχ αχ...


Στη γέφυρα της Χιρόνα.


Πέμπτη και τελευταία μέρα είχαμε φρι μέρα. Κάναμε ντου στο ενυδρείο της Βαρκελωνης και ξαμολυθήκαμε στην La Rambla για ψώνια και σουβενίρ. Γαμάτα φυσικά. Μετα ωραια και καλα αεροδρόμιο και back to Athens

Καρχαριάκιααααααααααααα <3



Αυτή λοιπόν ήταν εκδρομούλα μου. Λυπάμαι για τις λίγε φωτό αλλά μου έσπασε τα νεύρα μέχρι να τις φορτώσω.
Τα λέμεεεε^^