Προφανώς και αναφέρομαι στην τιτανομέγιστη και απειρογαμάτη πενταήμερη εκδρομή της Γ' Λυκείου στη μεγάλη ισπανικη πόλη.

Από πού να αρχίσω και που να τελειώσω?
Όλα ήταν απίστευτα.
Η πόλη μεγάλη,καλλιτεχνική και όμορφη. Καθαρή και σοβαρή όμ
ως σε καμιά γωνίτσα έβγαινε η τρέλα του Γκαουντί,το γλυπτό του Μιρό^^
Το πρόγραμμα ήταν απλό:
4 ξημερώματα πετούσαμε-9 ξημερώματα γυρίζαμε.
Απίστευτη η διαδρομη. Τώρα μιλάει η χαπι τουρίστα γιατί σε αεροπλάνο δεν τυχαίνει να μπαίνω. Έβγαινε και ο ήλιος και ήταν όλα μούρλια.
Όταν προσγειωθήκαμε είμασταν σαν κοτόπουλα που είχαν φάει ξύλο. Σα μετανάστες που προσπαθούσαμε να δούμε αν όλα θα πάνε καλα.
Νταξ περιττά τα λόγια για το αεροδρόμιο (τι να κλάσει το Ελ.Βενιζέλος) και προχωράμε



Γενικές πικς:

Αρένα που γίνεται εμπορικό.





Πλάθα Εθπανιόλ. Έτσι τη λένε τι φταίω?


Εδώ έγιναν οι Ολυμπιακοί. Τόοοτε..

Δε ξέρω βασικά.


Κάζα Μπατλιό αν άκουσα σωστα. Γκαουντί ρε.


Άγαλμα του Μιρό ''Η κυρία και το πουλί''. Όποιος κατάλαβε...


Οι μαζοχιστές καθηγητές θεώρησαν μια στάση στο ξενοδοχείο μας μη αναγκαία και πέσαμε με τα μούτρα σε ξεναγήσεις. Με το πούλμαν μας κάναμε βόλτα την πόλη,παρατηρώντας δρόμους,μνημεία κτλ. Πρώτη στάση ήταν στο El Poble Espanyol. Είναι ένα χωριό ρε φίλε χτισμένο το 1929 στο βουνό του Montjuic. Είναι χτισμένο σύμφωνα με τα οικιστικά πρότυπα της Ισπανίας και έχει μέσα όοοοτι θες. Εστιατόρια,εκκλησία μουσείο,μαγαζάκια και πολλά τέτοια.




Ένα δείγμα του τεχνητού χωριού. Γαμάει όμως.




Στο Montjuic βρίσκεται και το Εθνικό Μουσείο Τέχνης. Σκατά ε?

Δεύτερη στάση είχαμε στο Πάρκο Guell. Φτιαγμένο και διακοσμημένο σαφώς από τον Γκαουντί θεωρήθηκε αποτυχία την εποχή του. Εγώ από την άλλη λέω ''χέσε μας ρε Νταλάρα.'' Μεσα στο πάρκο επίσης βρίσκεται και το σπίτι του μεγάλου αρχιτέκτονα.




Κάτι πανοραμικό. Ο τρούλος είναι το σπίτι του Γκαουντί.

Τελευταία στάση για την πρώτη μέρα ήταν η La Sagrada Familia, μια εκκλησία που επιμελήθηκε (ποιος άλλος?) ο Γκαουντί και συνεχίζεται μέχρι σήμερα με βάση το όραμα του. Αποτελεί το σύμβολο της πόλης καθότι αυτή η εκκλησία ξεκίνησε να πραγματοποιείται απο το 1883 και μετά από ένα χρόνο την ανέλαβε ο Γκαουντί. Όμως καμία θρησκευτική ομάδα,καμία θρησκεία και γενικά κανένας εκπρόσωπος του Θεού δεν συνεισφέρει οικονομικά στην οικοδόμηση της εκκλησίας. Αντίθετα τα εργα προχωρούν αποκλειστικά και μόνο από δωρέες του απλού κοσμάκη. Υπολογίζεται ότι άμα συνεχίσει η κατασκευή της με αυτούς τους ρυθμους που τους έχουν χαρακτηρίσει γρήγορους θα είναι πιθανόν έτοιμη το 2026 αλλιώς... Σε κάθε πλευρά της διαθέτει ένα διαφορετικό στυλ αρχιτεκτονικής σύμφωνα με τον εκάστοτε αρχιτέκτονα παντα στηριζόμενος στην αρχική ιδέα του Γκαουντί. Μόλις τελιώσει λοιπόν θα διαθέτει 26 (wtf?) τρούλους.




La Sagrada Falilia.
Τι να κλάσει ρε μπροστά στις εκκλησίες μας? :Ρ


Όλα αυτά σε μιά ημέρα. -.-

Το βράδυ πήγαμε προς το Montjuic στο μεγάλο συντριβάνι και είδαμε -κάτσε να δεις- ήχος και εικόνα λεγόταν η φαση. Τα νερά του συντριβανιού και διάφορα χρώματα σε αυτά,με την υπόκρουση κλασικής μουσικής ''χορευαν'' σε διάφορους σχηματισμούς. Και γαμώ αλλά τεσπα.




Δείγμα της εκδήλωσης.


Τη δεύτερη μέρα είμασταν πιο χαλαροί. Επισκεφθήκαμε τη μονή της Monserat πάνω στα βουνά. Νταξ δεν έκλασα από τη χαρά μου δεδομένου ότι είχε απίστευτο κρύο και πολύ θρήσκους. Φαντάσου εκεί δίπλα είχε και σχολείο αρρένων. Καλό δε λέω. Η θέα απίστευτη και παρακολουθήσαμε λειτουργία που μείναμε μαλακες. Α το τουρ είχε και το Camp Noou αλλά επειδή δεν υποστηρίζω Μπάρτσα (σόρι μάγκες) δεν έχω από αυτό.
Το βράδυ πήγαμε και είδαμε (τι άλλο?) φλαμένγκο. Απαπαπα. Παιδιά κόλαση. Τόσο οι χορεύτριες όσο και οι χορευτές. Το κάτι άλλο. Απλά.



Monserat.

Την τρίτη μέρα έπεσε ξύλο διότι τα βλαμμένα ήθελαν να πάνε σε ένα θεματικό πάρκο τύπου Αllou με είσοδο 35€! Όμως όποιος παπάρας το κανόνισε σκέφτηκε ότι κάποιοι μπορεί να μη γουστάρουν καν. (εγώ είμαι αυτή φυσικά). Έτσι κατόπιν ψηφοφορίας μια ομάδα παιδιών παρέμεινε στην πόλη με μια καθηγήτρια και πραγματικά νιώσαμε Μπάρτσα. Κάναμε βόλτα με το μετρο,επισκεφτήκαμε το Μουσείο Τέχνης και το Μουσείο του Πικάσσο ενώ δεν παραλείψαμε μια βόλτα προς την Μπαρθελονέτα,την παραθαλάσσια περιοχή. Επιτέλους. Ότι είχαμε δει τα είδαμε μέσα από το πούλμαν. Νιώσαμε. Επιτέλους.





Νιώθω Βαρκελώνη. Δείγματα φυσικά.

Την τέταρτη μέρα επισκεφτήκαμε τις Φιγκέρες όπου ήταν το μουσείο του Νταλί. (Ε αμα δεν πηγαίναμε και εκεί δεν ξερω,ίσως το χάος) και τη Χιρόνα. Μια μικρή παραδοσιακή πόλη. Ο Νταλί αυτονόητο ότι γάμησε και η βολτίτσα στην πόλη δεν χάλασε κανένα. Το βράδυ είχε έξοδο. Επιτέλους. Να δούμε κόσμο. Και τί κόσμο^^ Μιλάμε οι Ισπανοι είναι αλλου. Μπορεί να μην είναι θεοι και μοντέλα αλλά στο κλαμπ μας κυνηγούσαν να χορέψουμε. Όχι σαν τους Έλληνες που κάνουν επιτόπου χορό μη χέσω. Μιλάμε κάγκελο έμεινα. Αχ αχ αχ αχ...


Στη γέφυρα της Χιρόνα.


Πέμπτη και τελευταία μέρα είχαμε φρι μέρα. Κάναμε ντου στο ενυδρείο της Βαρκελωνης και ξαμολυθήκαμε στην La Rambla για ψώνια και σουβενίρ. Γαμάτα φυσικά. Μετα ωραια και καλα αεροδρόμιο και back to Athens

Καρχαριάκιααααααααααααα <3



Αυτή λοιπόν ήταν εκδρομούλα μου. Λυπάμαι για τις λίγε φωτό αλλά μου έσπασε τα νεύρα μέχρι να τις φορτώσω.
Τα λέμεεεε^^