Πώς σπάνε τα νεύρα μου ώρες-ώρες! Μα κακώς με λένε νευρωτική!
Μα με αυτά που ακούω τι θες ρε φίλε?

Μόλις είχα βγει από την αίθουσα. Έδωσα και το τελευταίο μάθημα για σήμερα (ω ναι,2 έδινα...) και βγαίνω με ένα κεφάλι καζάνι,τα γνωστά νεύρα για την κλασική-γνωστή-βλακεία-που-έπρεπε-να-γράψω-στο-ερώτημα-της-τάδε-άσκησης,με μια ζέστη γάμησέ τα και άφησε τα και καθώς έπαιρνα την τσάντα μου ήταν πιο δίπλα 2-3 κοπέλες,οι οποίες ήταν από τους πρώτους που βγήκαν (κλασικές αδιάβαστες) με ακριβές τσάντες,βάψιμο τραβέλι και με ένα τσιγάρο στο χέρι να μονολογούν που θα καπνίζουν μετά την 1η Ιουλίου και σε ποια τέλεια μπαράκια θα κωλοκαθήσουν και να μπορέσουν να κανίσουν ρε αδερφέ.

ΜΑ ΠΟΣΟ ΠΙΟ ΓΑΜΑΤΑ ΝΑ ΠΑΕΙ Η ΜΕΡΑ ΜΟΥ???

Το κάθε ηλιθιο νιάνιαρο έμαθε την έννοια τσιγάρο και τώρα πώς θα την δεχτούν στο και γαμώ μπαρ της παριαλιακής? Όχι πες μου δήλαδη.

Και να λένε τα πιθανά μέρη,όχι αυτά που συχνάζουν γνωστοί του μπαμπάκα γιατί αν μάθει ότι καπνίζει χάθηκε και μπλα μπλα μπλα.

Καθώς λεπόν περπατούσα μέσα στον λίβα αναζητώντας σκιά και ένα παίδαρο να μου κάνει αέρα αναρωτήθηκα πόσο επιφανειακά άτομο έχει η γενιά μας.
Όλοι επηρεάζοναι από μόδες,στυλ,τρόπους ζωής,μουσική,κλίκες κτλ.
Και να βλέπεις κορίτσια στην ηλικία μου βαμμένες, ξεκωλα,τσιγάρα,φίρμες, ηλίθιες,πάτοι σο σχολείο,χωρίς αισθήματα, ψεύτικους ερωτες και αναρωτιέσαι τι είναι και κυρίως τι προσπαθούν να αποδείξουν?
Δίπλα τους νιώθω κοριτσάκι νηπιαγωγείου που έσπασε το βάζο και τρέμει να το πε στην μαμά.
Γιατί έχουμε σταματήσει να εκτιμούμε την παιδική μας αθωότητα,την ελευθερία? Πώς γίνεται ένα κορίτσι 17 χρονών να μοιάζει με φτυνιάρα 25άρα? Ποιο το ποιντ?
Δεν ξέρω.
Είμαστε αψυχολόγητοι όλοι.
Όσον αφορά το τσιγάρο. Τι μαγκιά έχει?
Να γίνουν μπουρδέλο τα πνευμόνια σου ώστε ο Νίκος/Άννα του Β2 σε πει και γαμω?
Σόρι ρε φίλε αλλά μαλάκα σε χαρακτηρίζω.
Αν αυτο που κάνεις είναι κάπνισμα,φοράω το βρακί μου στο κεφάλι και τρέχω.
Ρουφώντας και φτύνοντας την ίδια στιγμή δεν σε κάνει καπνιστή, μαλακισμένο ποζέρι σε κάνει.
Αυτός που θα κάπνισει θα το κάνε γιατί είναι αδύναμος στον χαρακτήρα του και δεν μπορεί σε μια δύσκολη κατάσταση να πειθαρχήσει. Και το στάνταρ το δικό μας? Η δικαιολογία?
ΧΩΡΙΣΑ.
Έλα ρε συ... Αχ μη...
Ποιον δουλεύεις? Ούτε τη γούσταρες στο κάτω-κάτω. Μαν του μαν μιλάμε τώρα.

Είμαστε μια ελεεινή γενιά που το μόνο που κάνει είναι να επιδεικνύεται,να επηρεάζεται,να βλάπτει τον εαυτό της και κυρίως μαθαίνει να μην είναι αληθινή.

Μπράβο μας.