Ανέκαθεν γούσταρα το Μοναστηράκι.
Τρελαίνομαι και μόνο στη ιδέα να πάω βόλτα εκεί.
Έβλεπα και βλέπω μια άλλη αγορά, που δεν κυκλοφορούν νεόπλουτοι, που δεν βλέπεις κοριτσάκια γυμνασίου να κυκλοφορολυν με φίρμες.
Βλέπω έναν άλλο κόσμο,άλλες συνήθειες. Ειναι σαν να έχει κολλήσει αυτή η περιοχή πολλά χρόνια πριν.
Εκεί που περπατάς και στρίψεις αλλού θα βγεις σε παράξενα σοκάκια,γεμάτα κλειστά νεοκλασικά σπίτια προπολεμικού τύπου.

Βγαίνω από το σταθμό του τρένου στην πλατεία Μοναστηρακίου. Αντικρύζω κόσμο. Πολύ κόσμο. Διαφορετικές φυλές,διαφορετικές γλώσσες. Κατεβαίνω τα σκαλιά. Εκέι ΠΑΝΤΑ μα ΠΑΝΤΑ θα βρεις πλανώδιους πωλητές με μπανάνες,καλαμπόκι,καρύδες,κουλούρια,λουκουμάδες κτλ.
Παίρνω την Φαιστού.
Τίγκα στο μαγαζί με ρούχα και παπούτσια για τα πάντα. Μπότες ψηλες με καρφιά και έτσι,μπλουζάκια με συγκροτήματα,τσάντες.
Τόσα πολλά να δεις. Και ο κόσμος να φωνάζει και να κάνουν περαντάδα στο πλακόστρωτο χαζεύοντας τα μαγαζιά. Οι πωλητές να φωνάζουν τον κόσμο να δουν. Χαμός. Φασαρία.
Χαζεύω τα μαγαζιά κα φτάνω στην πλατεία Αβυσσυνίας. Εκεί δεν μπορώ να κρατηθώ. Κάνω βόλτα και κοιτάω με τις ώρες. Ότι παμπάλαιο είναι εκεί. Κάτι βιβλία του τότε ρομαντικοτέτοια,σερβίτσια μισά τα οποία στην εποχή τους παίζει να κόστιζαν πολλά. Δίσκοι,ναργιλέδες καρέκλες τραπέζια.
Όλα από μια παλια εποχή που πασχίζει να ξαναβρεθεί στο προσκήνιο.
Ο κόσμος πολύς.
Διαφορετικός. Παρέες,οικογένειες,ηλικιμένα ζευγάρια που νοσταλγούν το τότε.
Είναι τόσο γαμάτα.
Τόσο τέλεια.




(οι φωτογραφίες προήλθαν από αναζήτηση στο Google)