Ήρθε και σε μένα η ώρα να αναλογιστώ το αναπόφευκτο και καίριο ερώτημα που τριβελίζει την κάθε γυναίκα-κοπέλα.
Θα με πείτε ''κοτούλα με ωραίες μαλακίες ασχολείσαι''

Κοίτα να δεις,σαφώς το τελευταίο που είμαι είναι το γκομενάκι τύπου αχ-πότε-θα-πάρει-τηλέφωνο ή μα-καλά-τι-κάνω λάθος-και-δεν-μου-λέει-σε-αγαπώ/με-προσέχει/μου-δίνει-σημασία.

Και όμως παρότι είμαι το αντίθετο,κοιτώντας γύρω μου ζευγάρια και σορόπια μου έρχεται στο μυαλό: Τι θέλουν οι άντρες από εμας? ή Τι θέλουμε εμείς από τους άντρες.

Δεν είμαι καμιά πορωμένη φεμινίστρια πριν αρχίσει το γιαούρτι να ρέει αλλά πραγματικά βλέπω τόσα κορίτσια να κάνουν εκνευριστικά πράγματα προκειμένου να έχουν χαρούμενο το διαμάντι τους, πχ: αποκόβονται από τις φίλες για να βγαίνει με τον άλλον ή το κινητό σκουλαρίκι όλη μέρα με αποτέλεσμα ούτε κουβέντα να τους παίρνεις ή είναι σε μια μόνιμη φάση άγχους του στυλ που είναι και τι κάνει???
Άλλες είναι ακόμα πιο τραγικές. Αλλάζουν ρούχα στυλ, καπνισμα, είδος μουσικής κτλ. Μπορεί να ακούγονται παράλογα αλλά μερικές είναι τόσο απελπισμένες που πραγματικά τα κάνουν.

Ήμαρτον.

Η νέα γενιά αγοριών έχει γίνε πολύ συντηρητική και παράξενη. Δεν βλέπεις πια να σφυράνε σε κοπέλα που φοράει φούστα γιατι είτε είναι εύκολη ή πουτάνα (κάπως έτσι το γυροφέρνουν). Άλλοι πάλι κράζουν τις κοπέλες τους γιατί ντύθηκαν έτσι ή με ποιον ήταν χτες στις 16.34.23 δευτερόλεπτα στο τρίτο τραπέζι στο τάδε καφέ.

Η συμπεριφορές αλλάζουν και δεν πιάνω το γιατί.

Ως δικηγόρος του διαβόλου όμως ήρθε η ώρα να πω ''Ναι αλλά εμείς τόσο καιρό δεν τους τα πρήζαμε,προσπαθούσαμε να τους αλλάξουμε,να τους δείξουμε,να μην κάνουν τούτο και εκείνο ή υστερίες τύπου ''ΚΑΛΑ ΔΕ ΠΡΟΣΕΞΕΣ ΤΗ ΝΕΑ ΜΟΥ ΜΠΛΟΥΖΑ?''

Και το θέατρο του παραλόγου έκανε κύκλο.

Μήπως είναι η σειρά μας? ο.ο