Και όσο δε θέλω να βάζω ταμπέλες στον ελληνικό πληθυσμό τόσο δε κρατιέμαι.
Δε φταίω εγώ Πανάγαθε.
Αυτοί φταίνε.
Αυτοί που με προκαλούν.

Όχι εντάξει δεν πρόκειται για μεγάλη ταμπέλα η σημερινή ανάρτηση. Πρόκειται απλά για μια κοινωνική κριτική της καθημερινότητας.

Μα γιατί πράγμα μιλάω?

Για τις Ελληνίδες γυναίκες μάναμ. Και πιο συγκεκριμένα τις Ελληνίδες WANNABE fashion icons.

Ας μην είμαι τόσο κακιά.

Καταλαβαίνω νεόπλουτη κοπελιά μου ότι πρέπει να δείξεις με κάθε δυνατό τρόπο ότι έχεις λεφτά από τον μπαμπά ή το σύζυγο. Το ξέρω.
Η καθεμια μας αυτό θα έκανε.
Αλλά εφόσον δεν είμαι στη θέση σου θα παίξω μπάλα αλλιώς.

Ας πάμε από τα γενικά.

Είμαστε νομίζω αρκετοί familiar με γνωστού οίκο τσάντα. Δεν με πιανεις? Πάρε μια γεύση εδώ. Ειμαι σίγουρη πως θα τη θυμηθείς αμέσως.

Αυτή η τσάντα λοιπόν αφορούσε μια πρωτοκλασάτη και άπιαστη αγορά που ήταν το προνόμιο είχαν μόνο οι σεβαστές πλούσιες κυρίες της Ελλάδας-οι οποίες είναι πολύ λίγες- και -τονίζω- όχι προνόμιο κυριών που πλούτισαν στο ξεκάρφωτο από τα ρουσφέτια του αντρα τους ή τα ξαφνικά λεφτά του χρηματιστηρίου-πράγμα κουλό στη δεδομένη κατάσταση της χωρας-που ξεφύτρωσαν σαν μανιτάρια στις διάφορες γωνιές της Αθήνας .
Η δεδομένη και κοινή πλέον τσάντα αυτή είναι κατ εξοχήν αντικειμενο φτηνής απομίμησης που το εξευτελίζουν χειρότερα με το να το αγοράζουν νομίζοντας πως έτσι θα γίνουν Γαλλίδες με ανώτερο στυλ.

Εδώ γελάω.

Σταματάω να γελάω.

Πάει στο διάολο. Μαζεύεις ενα μήνα και την αγοράζεις γιατί θες ένα ακριβό brand name στην γκαρνταρόμπα σου.

Ενα άλλο πράγμα που παρατηρώ συνεχως είναι το brand name από πάνω μέχρι κάτω.

Γιατί?

Το στυλάκι τσάντα Luis Vuitton,η ζώνη Burbbery, το τζην το Cavalli (Roberto) ξέρεις πόσο έχει ξεπέσει. Ειμαι σίγουρη ότι ξέρεις ότι δείχνει δευτεροκλασάτη γκόμενα που δεν έχει δικό της στυλ απλά κοπιάρει μαζικά την Vogue. Ειμαι σίγουρη αλλά απλά το προσπερνάς.
Εισαι τόσο σίγουρη ότι κάθε φορά που περνας μια καφετέρια σε θαυμάζουν όλες και ολοι.

Αλλά άσε με να σου ανοίξω τα μάτια σαν απεσταλμένη του Θεού.
Εκτός του ποσοστού 1-3% που δεν γνωρίζουν τις φίρμες σου και προσπαθούν να αναγνωρίσουν το υπόλοιπο απλά σε κοιτάει αδιαφορα.
Γιατί?
Γιατί το έχουν ξαναματαδεί.
Σο φακιν σιμπλ.

Αν θες να δείχνεις too much και να φωνάζεις από μακρυά ΦΙΡΜΑ πάω πάσο.
Αλλά παραδέξου το.
Δε θες μόνο αυτό.
Θες να αποδείξεις ότι και ΜΠΟΡΕΙΣ και το ΚΑΝΕΙΣ και ΝΟΜΙΖΕΙΣ πόσο fashion lover είσαι.

Το βρήκα? Ελα ρε πούστη μου ποια ειμαι.

Ας προχωρήσω στη νεόπλουτη ηλικίας 15-18 (μερικές φορές και παραπάνω ).

Γιαπ.
Υπάρχουν.
Τις βλέπετε παντού.
Δεν θέλω να φανώ πολύ κακιά.
Ου κάτσε.

Μπορώ όμως.

Ναις.

Που λες κυκλοφορώ αρκετά πλέον μπορώ να μπορώ να πω την άποψη. Και κυκλοφορώ και βλέπω κοριτσάκια γυμνασίου και λυκείου, σε τετραδες αλα Sex and the City κοπιάροντας ολοκληρωμένα ή σε δικές τους παραλλαγές συνολάκια της Vogue. Για να μην αναφέρω τις συζητήσεις περι σεξ/βαψιμο μαλλιών/γκομενος.

Γιατί ρε κορίτσια?

Γιατί?

Ένα πράγμα έχουμε περισσότερο από τις πιο ώριμες και αυτό είναι η φρεσκάδα και η απλότητα και πάτε και ντύνεστε σαν τριαντάρες μητέρες. Όχι γαμαν οι τριανταρες απλά σε 20αρα και κάτω δείχνει εντελώς μικρομεγαλίστικο. Δεν λεω μαλακίες. Είναι παντού.

Κοίταξε να δεις μικρή. Δεν έχω προηγούμενα με σένα ειδικά. Έχω με το πράμα που κουβαλάς στον εγκέφαλο σου και σε προπαγανδίζει σχετικά με σένα και την εικόνα σου.

Δε μπορώ να καταλάβω γιατί τέτοια λύσσα. Ναι ρε φίλε το παραδέχομαι και εγώ θεωρώ ότι πρέπει να έχω κάτι πιο ακριβό στη ντουλάπα μου ως "καλό" αλλά στο σχολείο δε έπαιρνα τσάντα Gucci και τα βιβλία στο χέρι μόνο και μόνο για να δείξω τη φίρμα. Μη το γελας. Το έχω δει και το έχω ζήσει :Ρ


Just..σταματήστε να ζείτε στην ψευδαίσθηση του ακριβού. Πλέον είναι κοινό.

Όπως διάβασα σε ένα υπέροχο άρθρο:

"Η Παριζιάνα πάντα φορά τα ρούχα της με απόλυτη φυσικότητα και τους απαγορεύει αυστηρά να τη φορέσουν εκείνα. Κι αντίθετα με ό,τι θα πίστευε εκείνος που δεν τις ξέρει, οι Γαλλίδες θεωρούν honte(!) - όπερ μεθερμηνευόμενο «ντροπή»- να κυκλοφορήσουν με κραυγαλέες ετικέτες στις κεντρικές boulevards. "

Ρίξτε μια ματιά να το δείτε όλο.